{"id":3724,"date":"2019-04-09T21:52:19","date_gmt":"2019-04-09T19:52:19","guid":{"rendered":"http:\/\/zagner.blog.polityka.pl\/?p=3724"},"modified":"2019-11-27T16:27:47","modified_gmt":"2019-11-27T15:27:47","slug":"izrael-wybiera-na-razie-nie-wiemy-kto-bedzie-premierem","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/2019\/04\/09\/izrael-wybiera-na-razie-nie-wiemy-kto-bedzie-premierem\/","title":{"rendered":"Izrael wybiera. Na razie nie wiemy, kto b\u0119dzie premierem"},"content":{"rendered":"

Kto wygra\u0142 wybory w Izraelu? Na razie wiadomo, \u017ce nie wiadomo.
\n
\nTu\u017c po zamkni\u0119ciu lokali wyborczych opublikowano trzy badania exit polls<\/em>. Raz Likud Beniamina Netanjahu i koalicja Niebiesko-Bia\u0142ych pod przyw\u00f3dztwem Benny’ego Ganca remisuj\u0105 (36 mandat\u00f3w w Knesecie), drugie badanie wskazuje, \u017ce Ganc ma przewag\u0119 (37 do 33 mandat\u00f3w), a trzecie – \u017ce wprowadza o jednego pos\u0142a wi\u0119cej (37-36).<\/p>\n

Sonda\u017ce s\u0105 tak rozbie\u017cne, \u017ce trudno przes\u0105dzi\u0107, kto zostanie premierem. Przed wyborami najwi\u0119ksz\u0105 obaw\u0105 (media nazywa\u0142y to wprost \u201eparanoj\u0105\u201d) Netanjahu by\u0142o to, \u017ce jego przeciwnicy zdob\u0119d\u0105 co najmniej cztery mandaty wi\u0119cej ni\u017c on.<\/p>\n

Izraelskie prawo nie wymaga, by lider zwyci\u0119skiej opcji otrzyma\u0142 misj\u0119 tworzenia rz\u0105du. Tradycyjnie prezydent powierza j\u0105 temu politykowi, kt\u00f3ry ma szans\u0119 zbudowa\u0107 koalicj\u0119 z\u0142o\u017con\u0105 z co najmniej 61 pos\u0142\u00f3w, kt\u00f3rzy popr\u0105 jego gabinet (np. w 2009 r., mimo \u017ce Kadima i Cipi Livni mia\u0142a 29 mandat\u00f3w, a Likud 28, premierem zosta\u0142 i tak Netanjahu).<\/p>\n

Wszystkie przedwyborcze sonda\u017ce i mo\u017cliwe konfiguracje wskazywa\u0142y, \u017ce to Netanjahu b\u0119dzie mie\u0107 wi\u0119ksz\u0105 zdolno\u015b\u0107 koalicyjn\u0105 ni\u017c Ganc, nawet je\u015bli ten drugi nominalnie otrzyma wi\u0119cej mandat\u00f3w. Na razie wida\u0107 (tylko na podstawie exit polls<\/em>), \u017ce Netanjahu mo\u017ce by\u0107 \u0142atwiej uciu\u0142a\u0107 poparcie, cho\u0107 nic nie jest pewne (nie jest np. znany los jednego z arabskich blok\u00f3w). Najwyra\u017aniej nie uda\u0142 si\u0119 manewr Natalego Bennetta i Ajelet Szaked z utworzeniem nowego ugrupowania; ich Nowa Prawica prawdopodobnie nie prze\u015bli\u017anie si\u0119 przez 3,25-proc. pr\u00f3g wyborczy i dotychczasowi ministrowie: edukacji oraz sprawiedliwo\u015bci, znajd\u0105 si\u0119 poza Knesetem (do parlamentu wchodz\u0105 tylko wed\u0142ug sonda\u017cu, w kt\u00f3rym Ganc i Netanjahu osi\u0105gaj\u0105 dok\u0142adnie te same wyniki). O tym, kto zostanie premierem, zdecyduj\u0105 wyniki mniejszych partii: blok\u00f3w arabskich i ugrupowa\u0144 prawicowych.<\/p>\n

Kto wi\u0119c wygra\u0142 wybory? \u017baden z lider\u00f3w nie mo\u017ce og\u0142osi\u0107 si\u0119 zdecydowanym zwyci\u0119zc\u0105. Najbli\u017csze godziny (w \u015brod\u0119 powinny by\u0107 znane pe\u0142ne wyniki) poka\u017c\u0105, jakimi si\u0142ami dysponuj\u0105. Wszystko wskazuje na to, \u017ce \u017caden z kandydat\u00f3w na premiera nie dosta\u0142 silnego mandatu do rz\u0105dzenia. Je\u015bli potwierdzi si\u0119 jeden z sonda\u017cy, Bibi zyska 60 mandat\u00f3w (potrzebuje o jeden wi\u0119cej), Ganc 48, reszta to pos\u0142owie arabscy (kt\u00f3rzy wprawdzie do rz\u0105du nie wejd\u0105, ale mo\u017ce popr\u0105 rz\u0105d Ganc). Nawet w tym uk\u0142adzie to Netanjahu ma wi\u0119ksze szanse na fotel premiera.<\/p>\n

W tej chwili oba scenariusze s\u0105 mo\u017cliwe. Izraelczycy nie pokazali ani zdecydowanej czerwonej kartki dotychczasowemu premierowi, ani te\u017c nie pochwalili stylu jego gry. Na razie powiedzie\u0107 mo\u017cna tylko tyle, \u017ce pi\u0142ka jest w grze. Obaj politycy og\u0142osili zwyci\u0119stwo. K\u0142opot w tym, \u017ce zwyci\u0119zca mo\u017ce by\u0107 tylko jeden.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Nic nie wiadomo.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":3728,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[227,231,5],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3724"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3724"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3724\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4344,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3724\/revisions\/4344"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3728"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3724"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3724"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3724"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}