Dzisiejszy news z Bliskiego Wschodu: zmar\u0142 Saeb Erekat, g\u0142\u00f3wny negocjator palesty\u0144ski w rozmowach z Izraelem.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Nie chcia\u0142abym, \u017ceby to miejsce sta\u0142o si\u0119 rubryk\u0105 z nekrologami, ale nie mo\u017cna przemilcze\u0107 tej \u015bmierci. Saeb Erekat by\u0142 bardzo wa\u017cn\u0105 postaci\u0105 na palesty\u0144skiej, ale i mi\u0119dzynarodowej scenie politycznej, twarz\u0105 rozm\u00f3w pokojowych z Izraelem w ostatnich 30 latach. Jego pozycja nie by\u0142a ju\u017c co prawda tak silna jak za \u017cycia Jasera Arafata. Zwi\u0105zany z nim i uwa\u017cany za „jego cz\u0142owieka”, po \u015bmierci palesty\u0144skiego przyw\u00f3dcy mia\u0142 k\u0142opoty w nowej rz\u0105dz\u0105cej ekipie. Ale Mahmud Abbas nigdy nie odwa\u017cy\u0142 si\u0119 usun\u0105\u0107 Erekata, chocia\u017c on sam nie raz \u201erzuca\u0142 papierami\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Erekat w zasadzie do ko\u0144ca ostro krytykowa\u0142 polityk\u0119 Izraela, tak\u017ce tzw. deal stulecia. By\u0142 te\u017c surowym recenzentem poczyna\u0144 innych pa\u0144stw, w tym Zjednoczonych Emirat\u00f3w Arabskich, kt\u00f3re podpisa\u0142y porozumienia normalizuj\u0105ce stosunki z Izraelem. Dla niego by\u0142 to kres marze\u0144 o dw\u00f3ch pa\u0144stwach, do czego d\u0105\u017cy\u0142, a co w zasadzie wymkn\u0119\u0142o mu si\u0119 z r\u0105k. To g\u0142\u00f3wnie jego obci\u0105\u017ca si\u0119 za odrzucenie tzw. planu Ehuda Olmerta, jednej z najkorzystniejszych propozycji z punktu widzenia Palestyny. Erekat mocno za to wspiera\u0142 wszelkie ruchy wzmacniaj\u0105ce palesty\u0144skie aspiracje i wywiera\u0142 presj\u0119 na Izrael. Namawia\u0142 m.in. do bojkotu produkt\u00f3w wytwarzanych na Zachodnim Brzegu i d\u0105\u017cy\u0142 do uznania Palestyny za pa\u0144stwo przez ONZ i UE.<\/p>\n\n\n\n
Cho\u0107 przeby\u0142 ci\u0119\u017ckie choroby (atak serca, transplantacja p\u0142uca w USA), to kiedy widzia\u0142am go ostatnio, niewiele si\u0119 zmieni\u0142o: wyrzuca\u0142 z siebie s\u0142owa z pr\u0119dko\u015bci\u0105 karabinu maszynowego bez wzgl\u0119du na to, czy m\u00f3wi\u0142 po arabsku, czy po angielsku. Przez wiele lat mieszka\u0142 w USA, tam sko\u0144czy\u0142 studia, doktorat robi\u0142 w Wielkiej Brytanii. Wr\u00f3ci\u0142 do Palestyny, mieszka\u0142 w Nablusie, wyk\u0142ada\u0142 nauki polityczne, potem przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Jerycha i mieszka\u0142 tam do ko\u0144ca \u017cycia. Pe\u0142ni\u0142 wiele funkcji w ramach w\u0142adz palesty\u0144skich, by\u0142 m.in. sekretarzem generalnym tzw. egzekutywy, jednej z najwa\u017cniejszych instytucji.<\/p>\n\n\n\n
Jest co\u015b symbolicznego, ironicznego w tej \u015bmierci. Erekat urodzi\u0142 si\u0119 w 1955 r. w Abu Dis, na obrze\u017cach Wschodniej Jerozolimy, zmar\u0142 dzi\u015b w szpitalu Hadassa w zachodniej cz\u0119\u015bci miasta, dok\u0105d zosta\u0142 przewieziony w stanie krytycznym 11 dni po potwierdzeniu zaka\u017cenia koronawirusem. Kiedy transportowano go do izraelskiego szpitala, tamtejsi politycy zwracali uwag\u0119, \u017ce zbyt pochopnie si\u0119 na to zgodzono, nie stawiaj\u0105c w zamian \u017cadnych warunk\u00f3w (np. \u017c\u0105dania wydania cia\u0142 izraelskich \u017co\u0142nierzy). Do tego Palestyna oficjalnie zerwa\u0142a stosunki z Izraelem i przesta\u0142a organizowa\u0107 leczenie swoim obywatelom po drugiej stronie muru.<\/p>\n\n\n\n
Erekat umiera, kiedy wybory w USA wygrywa Joe Biden, co otwiera by\u0107 mo\u017ce nowe opcje w sprawie rozm\u00f3w pokojowych. To oczywi\u015bcie melodia przysz\u0142o\u015bci, cho\u0107 Palesty\u0144czycy maj\u0105 nadziej\u0119 na cofni\u0119cie przynajmniej cz\u0119\u015bci niekorzystnych dla nich decyzji Donalda Trumpa, takich jak zawieszenie finansowania UNRWA, przeniesienie ambasady do Jerozolimy, przymykanie oczu na rozbudow\u0119 izraelskich osiedli i ryzyko uznania aneksji cz\u0119\u015bci Zachodniego Brzegu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Dzisiejszy news z Bliskiego Wschodu: zmar\u0142 Saeb Erekat, g\u0142\u00f3wny negocjator palesty\u0144ski w rozmowach z Izraelem.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":5131,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[157,14,247],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5129"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5129"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5129\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5140,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5129\/revisions\/5140"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/media\/5131"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5129"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5129"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5129"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}