Historyczny wyrok zapad\u0142 przed s\u0105dem w Koblencji trzy tygodnie przed dziesi\u0105t\u0105 rocznic\u0105 wybuchu wojny w Syrii.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Orzeczenie ma znaczenie symboliczne, ale i praktyczne. Postawienie Baszara Asada przed mi\u0119dzynarodowym wymiarem sprawiedliwo\u015bci wydaje si\u0119 niemo\u017cliwe, pozostaje jurysdykcja uniwersalna, pozwalaj\u0105ca os\u0105dza\u0107 zbrodnie w s\u0105dach krajowych, nawet je\u015bli zdarzy\u0142y si\u0119 gdzie indziej. Tak dosz\u0142o dzi\u015b do skazania 44-letniego Ejada al-Ghariba, by\u0142ego pu\u0142kownika syryjskiego wywiadu. Dosta\u0142 cztery lata i sze\u015b\u0107 miesi\u0119cy za pomoc w dokonywaniu zbrodni przeciw ludzko\u015bci. Rozkazy wykonywa\u0142 w Al Khatib, jednym ze s\u0142awetnych wi\u0119zie\u0144 Baszara Asada. Grozi\u0142o mu dziesi\u0119\u0107 lat, ale ucieczka z Syrii i zeznania z\u0142agodzi\u0142y wyrok.<\/p>\n\n\n\n
Gharib stan\u0105\u0142 przed s\u0105dem z Anwarem Raslanem, wy\u017cszym rang\u0105 urz\u0119dnikiem re\u017cimu, w kwietniu 2020 r. Obaj otrzymali azyl w Niemczech. W 2019 r. zostali jednak aresztowani, bo uznano ich za \u201etrybiki\u201d aparatu bezpiecze\u0144stwa, w kt\u00f3rym tortury przeprowadza si\u0119 \u201ena niemal przemys\u0142ow\u0105 skal\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Ghraib uciek\u0142 z Syrii w 2012 r. Kiedy ubiega\u0142 si\u0119 o azyl, opowiedzia\u0142 o swojej pracy dla re\u017cimu Asada. Dlatego zosta\u0142 oskar\u017cony o pomoc – a pom\u00f3g\u0142 po wiecu w Dumie jesieni\u0105 2011 r. zatrzyma\u0107 co najmniej 30 protestuj\u0105cych. Wszyscy oni trafili do Al Khatib w Damaszku, uwa\u017canym za \u201epiek\u0142o na ziemi\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Raslan to 58-letni by\u0142y genera\u0142 brygady syryjskiej armii, ci\u0105\u017c\u0105 na nim zarzuty o zbrodnie przeciwko ludzko\u015bci. W Al Khatib nadzorowa\u0142 58 zab\u00f3jstw i tortury 4 tys. os\u00f3b. Grozi mu do\u017cywocie, proces ma si\u0119 sko\u0144czy\u0107 w pa\u017adzierniku.<\/p>\n\n\n\n
W sprawie Ghariba zebrano sporo materia\u0142u: setki godzin zezna\u0144 ocala\u0142ych, uciekinier\u00f3w, dokumentacj\u0119 medyczn\u0105, 50 tys. zdj\u0119\u0107 przemyconych z Syrii w 2014 r., wykonanych przez uciekiniera z \u017candarmerii. Wida\u0107 na nich cia\u0142a ok. 7 tys. os\u00f3b zag\u0142odzonych lub zam\u0119czonych w wi\u0119zieniach. Zeznania z\u0142o\u017cy\u0142o kilkunastu Syryjczyk\u00f3w (w cz\u0119\u015bci anonimowych – niekt\u00f3rzy ich krewni zostali w kraju). Byli gwa\u0142ceni, bici, wieszani godzinami pod sufitem, poddawani wstrz\u0105som elektrycznym, pozbawiani snu, wyrywano im paznokcie.<\/p>\n\n\n\n
Anwar al-Bunni, \u015bwiadek oskar\u017cenia, w przesz\u0142o\u015bci zosta\u0142 aresztowany przez Raslana. W 2014 r. przypadkiem wpad\u0142 na niego w tureckim sklepie w Berlinie, niedaleko obozu dla uchod\u017ac\u00f3w. Al-Bunni jest prawnikiem z ponad 30-letnim do\u015bwiadczeniem, specjalizuje si\u0119 w prawach cz\u0142owieka, sp\u0119dzi\u0142 kilka lat w syryjskich wi\u0119zieniach. Raslana najpierw nie rozpozna\u0142, wiedzia\u0142 tylko, \u017ce sk\u0105d\u015b go zna. Kim jest, u\u015bwiadomi\u0142 sobie kilka dni p\u00f3\u017aniej. A kilka lat potem stan\u0119li oko w oko przed niemieckim s\u0105dem.<\/p>\n\n\n\n
Syria nie jest stron\u0105 Mi\u0119dzynarodowego Trybuna\u0142u Karnego, wi\u0119c zbrodniarze re\u017cimu nie mog\u0105 przed nim stan\u0105\u0107. Rada Bezpiecze\u0144stwa ONZ mog\u0142aby zwr\u00f3ci\u0107 si\u0119 z wnioskiem o wszcz\u0119cie \u015bledztwa, ale wiadomo, \u017ce ani Rosja, ani Chiny si\u0119 na to nie zgodz\u0105.\u00a0Pozostaje droga jurysdykcji uniwersalnej \u2013 cho\u0107 i ona jest wyboista. Ci, kt\u00f3rzy powinni odpowiedzie\u0107 za swoje zbrodnie, nie podr\u00f3\u017cuj\u0105 do miejsc, w kt\u00f3rych grozi\u0142aby im kara.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Historyczny wyrok zapad\u0142 przed s\u0105dem w Koblencji trzy tygodnie przed dziesi\u0105t\u0105 rocznic\u0105 wybuchu wojny w Syrii.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":5339,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[40,115],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5340"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5340"}],"version-history":[{"count":15,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5340\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5359,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5340\/revisions\/5359"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/media\/5339"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5340"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5340"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5340"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}