To by\u0142a bardzo gor\u0105ca niedziela w Izraelu. Nie tylko dlatego, \u017ce kraj spodziewa si\u0119 upa\u0142\u00f3w…<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Gdybym napisa\u0142a, \u017ce \u201ewa\u017cy si\u0119 polityczna przysz\u0142o\u015b\u0107\u201d premiera Beniamina Netanjahu, by\u0142by to jeden z wielu moment\u00f3w ostatnich lat, kiedy wydawa\u0142o si\u0119 wszystkim: mediom, opozycji, opinii publicznej, \u017ce szefa Likudu zaraz uda si\u0119 odsun\u0105\u0107 od w\u0142adzy. Bibi przetrwa\u0142 kolejne wybory i kryzysy, nawet proces karny mu nie zaszkodzi\u0142. Jest szefem rz\u0105du nieprzerwanie od 2009 r. Gdyby doliczy\u0107 mu jeszcze premierostwo z lat 1996-99, wychodzi p\u00f3\u0142torej dekady. Mo\u017ce nie jest to r\u00f3wnie imponuj\u0105cy wynik co w przypadku kanclerz Angeli Merkel, ale w izraelskich realiach to wyczyn.<\/p>\n\n\n\n
Los Netanjahu wisi na najcie\u0144szym w\u0142osku, odk\u0105d jestem sobie w stanie przypomnie\u0107. Tzw. blok zmiany dosta\u0142 wiatru w \u017cagle, gdy Naftali Bennett, lider prawicowej partii Jamina, og\u0142osi\u0142, \u017ce przyjmuje ofert\u0119 Jaira Lapida. Plan zak\u0142ada, \u017ce Bennett jako pierwszy b\u0119dzie premierem, a potem zast\u0105pi go Lapid. To spora szansa dla szefa formacji, kt\u00f3ry w posagu wnosi tylko siedmiu deputowanych (w zasadzie sze\u015bciu, bo jeden nie chce wsp\u00f3\u0142pracowa\u0107 z takim rz\u0105dem). Przypomnijmy, \u017ce trzeba mie\u0107 poparcie 61 cz\u0142onk\u00f3w Knesetu, \u017ceby stworzy\u0107 rz\u0105d, wi\u0119c kilka mandat\u00f3w robi wielk\u0105 r\u00f3\u017cnic\u0119. Zaszczytu szefowania rz\u0105dowi nie dost\u0105pi\u0142 ani Benny Ganc (osiem mandat\u00f3w), ani Avigdor Liberman (siedem), ani Merav Michaeli (te\u017c siedem). To Bennett trzyma\u0142 kart\u0119 przetargow\u0105 w gar\u015bci jako potencjalny koalicjant Netanjahu (rozmowy z Bibim trwa\u0142y do ostatniej chwili, by\u0142 on got\u00f3w odda\u0107 fotel premiera Sa’arowi w pierwszej rundzie, ten si\u0119 jednak nie zgodzi\u0142).<\/p>\n\n\n\n
Wiele wskazuje, \u017ce blok zmian uciu\u0142a tych 61 mandat\u00f3w (z Now\u0105 Nadziej\u0105 Gideona Sa’ara, Merecem i arabsk\u0105 parti\u0105 Ra’am). Ale uwierz\u0119 w to dopiero, kiedy si\u0119 stanie. Do g\u0142osowania, kt\u00f3re ma nast\u0105pi\u0107 za kilka dni, jeszcze wiele mo\u017ce si\u0119 zdarzy\u0107. Bennett jest pod ogromn\u0105 presj\u0105, dostaje pogr\u00f3\u017cki, podejrzewam, \u017ce podobnie politycy jego ugrupowania. Do pieca dok\u0142ada oczywi\u015bcie Likud i Bibi, twierdz\u0105cy, \u017ce Bennett zdradza wyborc\u00f3w, kt\u00f3rzy zamiast prawicowego rz\u0105du dostan\u0105 tutti-frutti. I tutaj le\u017cy pies pogrzebany. Je\u015bli koalicja powstanie, pogodzenie interes\u00f3w tych wszystkich ugrupowa\u0144 b\u0119dzie nie lada wyzwaniem (zw\u0142aszcza na linii Bennett-Abbas Mansur oraz Liberman-Mansur, nie wspominaj\u0105c o lewicowej Merec). Taki uk\u0142ad mo\u017ce si\u0119 okaza\u0107 niestabilny, na co pewnie Netanjahu po cichu liczy.<\/p>\n\n\n\n
A skoro o nim zn\u00f3w mowa… Bibi tyle razy dowi\u00f3d\u0142, \u017ce jest polityczn\u0105 wa\u0144k\u0105-wsta\u0144k\u0105, \u017ce dop\u00f3ki nie zobaczymy wynik\u00f3w g\u0142osowania, nie ma pewno\u015bci, czy wyprowadzi si\u0119 z siedziby przy Balfur. Je\u017celi jego rz\u0105dy faktycznie si\u0119 zako\u0144cz\u0105, dla Izraela nastanie nowa era, a polityka b\u0119dzie jeszcze ciekawsza. Sama obecno\u015b\u0107 partii arabskiej w koalicji to du\u017cy prze\u0142om.<\/p>\n\n\n\n
Je\u015bli za\u015b do 2 czerwca propozycja rz\u0105du Lapida nie uzyska wi\u0119kszo\u015bci, Kneset b\u0119dzie mia\u0142 21 dni na wy\u0142onienie innego rz\u0105du. Je\u015bli i to si\u0119 nie uda, Izraelczycy po raz pi\u0105ty w ci\u0105gu dw\u00f3ch i p\u00f3\u0142 roku p\u00f3jd\u0105 do urn. A premierem pozostanie… Beniamin Netanjahu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
To by\u0142a bardzo gor\u0105ca niedziela w Izraelu. Nie tylko dlatego, \u017ce kraj spodziewa si\u0119 upa\u0142\u00f3w…<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":5454,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[227,5,69,226],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5452"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5452"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5452\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5474,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5452\/revisions\/5474"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/media\/5454"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5452"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5452"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5452"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}