
{"id":5459,"date":"2021-06-02T12:41:03","date_gmt":"2021-06-02T10:41:03","guid":{"rendered":"http:\/\/zagner.blog.polityka.pl\/?p=5459"},"modified":"2021-06-02T13:22:50","modified_gmt":"2021-06-02T11:22:50","slug":"izrael-ma-nowego-prezydenta-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/2021\/06\/02\/izrael-ma-nowego-prezydenta-2\/","title":{"rendered":"Izrael ma nowego prezydenta"},"content":{"rendered":"\n<p>Izaak Hercog zosta\u0142 wybrany przez Kneset jedenastym prezydentem Izraela. To do\u015bwiadczony polityk, syn by\u0142ego przyw\u00f3dcy tego kraju.<\/p>\n\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<p>Prezydent nie ma w Izraelu du\u017cej w\u0142adzy, ale jest wa\u017cn\u0105 osobisto\u015bci\u0105 na scenie politycznej, zw\u0142aszcza je\u015bli cieszy si\u0119 autorytetem, jak ko\u0144cz\u0105cy kadencj\u0119 w lipcu Ruwen Riwlin czy jego poprzednik Szymon Peres. Jednym z najwa\u017cniejszych zada\u0144 g\u0142owy pa\u0144stwa jest wskazanie kandydata na premiera (nie musi to by\u0107 lider zwyci\u0119skiego ugrupowania), ma te\u017c prawo \u0142aski (co ma znaczenie, gdy urz\u0119duj\u0105cy szef rz\u0105du jest oskar\u017cany o korupcj\u0119 i grozi mu wi\u0119zienie). Stanowiska nie obsadza si\u0119 w wyborach powszechnych, lecz w g\u0142osowaniu w Knesecie. Kadencja jest jedna i trwa siedem lat.<\/p>\n\n\n\n<p>Wybory prezydenta toczy\u0142y si\u0119 w cieniu innych gor\u0105cych wydarze\u0144: wojny z Hamasem i uk\u0142adania rz\u0105dowej koalicji (te\u017c ju\u017c na ostatniej prostej). Izraelskie media nie po\u015bwi\u0119ca\u0142y wi\u0119c tej sprawie wiele uwagi, cho\u0107 zdarzenie jest ze wszech miar historyczne. I by\u0142oby takie bez wzgl\u0119du na rezultat, w szranki stan\u0119li bowiem Hercog i Miriam Perec. Gdyby to Perec zwyci\u0119\u017cy\u0142a (dosta\u0142a tylko 27 g\u0142os\u00f3w), by\u0142aby pierwsz\u0105 kobiet\u0105 na tym stanowisku. Wyb\u00f3r Hercoga (87 g\u0142os\u00f3w) te\u017c jest jednak historyczny, bo pierwszy raz urz\u0105d pe\u0142ni syn by\u0142ego prezydenta (Chaim Hercog piastowa\u0142 stanowisko przez dwie kadencje w latach 1983-93). Ameryka ma swoich Bush\u00f3w, Izrael &#8211; Hercog\u00f3w&#8230;<\/p>\n\n\n\n<p>Izaak Hercog (dla przyjaci\u00f3\u0142 Bu\u017ci) cho\u0107by z tego wzgl\u0119du jest zaliczany niejako do arystokracji (chocia\u017c nie jest to mo\u017ce najtrafniejsze okre\u015blenie), a na pewno elity. Ma \u015bwietne wykszta\u0142cenie, bogate do\u015bwiadczenie i koneksje. Wa\u017cn\u0105 osobisto\u015bci\u0105 by\u0142 te\u017c jego dziadek Izaak HaLevi, by\u0142y naczelny rabin Irlandii, potem naczelny rabin aszkenazyjski w Mandacie Palestyny i p\u00f3\u017aniejszym Izraelu (1936-53). Izaak od strony ojca ma korzenie irlandzkie, mama urodzi\u0142a si\u0119 w Egipcie, z obu stron ma przodk\u00f3w z Europy \u015arodkowo-Wschodniej. Cz\u0119\u015b\u0107 \u017cycia sp\u0119dzi\u0142 w USA (ojciec by\u0142 ambasadorem przy ONZ), po powrocie do kraju trafi\u0142 do wojska, a dok\u0142adnie do elitarnej jednostki wywiadu, gdzie dos\u0142u\u017cy\u0142 do stopnia majora. Nast\u0119pnie sko\u0144czy\u0142 prawo i pracowa\u0142 w kancelarii ojca. Do polityki wszed\u0142 pod koniec lat 90., pracowa\u0142 w gabinecie Ehuda Baraka. Pi\u0105\u0142 si\u0119 stopniowo po szczeblach kariery (by\u0142 m.in. ministrem, przez 15 lat deputowanym Knesetu, szefem Partii Pracy i liderem opozycji). W 2015 r. jako kandydat na premiera stan\u0105\u0142 do rywalizacji z Beniaminem Netanjahu i mia\u0142 spore szanse na zwyci\u0119stwo. Nie wygra\u0142, a jego gwiazda zacz\u0119\u0142a przygasa\u0107. Politycy byli uwa\u017cani za dwa przeciwie\u0144stwa: Bibi to twardy samiec alfa, Bu\u017ci &#8211; uchodzi\u0142 za delikatnego, mi\u0119kkiego i grzecznego (zdarzy\u0142a mu si\u0119 wpadka \u2013 w prywatnych wiadomo\u015bciach nazwa\u0142 rywalk\u0119 z Partii Pracy \u201esuk\u0105\u201d, za co przeprasza\u0142). Izraelczycy zdecydowali si\u0119 wtedy na brutala. Wizerunek \u0142agodnego polityka, ale bez ciep\u0142a i serdeczno\u015bci Riwlina, ci\u0105gnie si\u0119 za Hercogiem do dzi\u015b.<\/p>\n\n\n\n<p>W 2018 r. zosta\u0142 wybrany szefem Agencji \u017bydowskiej, nios\u0105cej pomoc \u017bydom w diasporze w aliji do Izraela. To wa\u017cny etap w jego karierze: zszed\u0142 z linii politycznego ostrza\u0142u, zacz\u0105\u0142 budowa\u0107 wizerunek w kraju i na \u015bwiecie.<\/p>\n\n\n\n<p>Pani Perec te\u017c jest bardzo ciekaw\u0105 postaci\u0105. Nie ma mo\u017ce do\u015bwiadczenia Hercoga, ale bli\u017cszy jest jej styl Riwlina, jego dystans do siebie i poczucie humoru. Pochodzi z Maroka, obu syn\u00f3w straci\u0142a na froncie (jednego w Libanie, drugiego w wojnie z Gaz\u0105). Te tragiczne zdarzenia j\u0105 ukszta\u0142towa\u0142y, sta\u0142a si\u0119 cenion\u0105 edukatork\u0105, rozmawia z \u017co\u0142nierzami, pomaga im w pokonywaniu traum.<\/p>\n\n\n\n<p>Hercoga i Perec dzieli co\u015b wi\u0119cej. Centrowo-lewicowy Hercog umo\u015bci\u0142 si\u0119 w okolicach modnego Tel Awiwu, a Perec z rodzin\u0105 od lat mieszka na Zachodnim Brzegu Jordanu &#8211; co w jaki\u015b spos\u00f3b r\u00f3wnie\u017c okre\u015bla j\u0105 politycznie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Izaak Hercog zosta\u0142 wybrany przez Kneset jedenastym prezydentem Izraela. To do\u015bwiadczony polityk, syn by\u0142ego przyw\u00f3dcy tego kraju.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":5461,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[260,5],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5459"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5459"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5459\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5468,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5459\/revisions\/5468"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/media\/5461"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5459"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5459"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5459"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}