Moskwa jest oskar\u017cana o \u201eakt skrajnego okrucie\u0144stwa\u201d. Kt\u00f3ry to ju\u017c raz?<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Rosja na posiedzeniu Rady Bezpiecze\u0144stwa zawetowa\u0142a przed\u0142u\u017cenie o dziewi\u0119\u0107 miesi\u0119cy porozumienia umo\u017cliwiaj\u0105cego dostarczanie pomocy dla ok. 4 mln os\u00f3b na terytoria w p\u00f3\u0142nocno-zachodniej Syrii niekontrolowane przez rz\u0105d w Damaszku. \u201eTo, czego w\u0142a\u015bnie byli\u015bmy \u015bwiadkami, czego \u015bwiat w\u0142a\u015bnie by\u0142 \u015bwiadkiem, by\u0142o aktem najwy\u017cszego okrucie\u0144stwa\u201d \u2013 stwierdzi\u0142a ameryka\u0144ska ambasador przy ONZ Linda Thomas-Greenfield.<\/p>\n\n\n\n
Na Rosji takie s\u0142owa nie robi\u0105 wra\u017cenia, co w zasadzie udowadnia ka\u017cdego dnia na ukrai\u0144skim froncie. Oskar\u017cenia o zbrodnie wojenne czy akty okrucie\u0144stwa pod adresem Moskwy s\u0105 na porz\u0105dku dziennym, podobnie jak to, \u017ce ona sama zasadniczo ma t\u0119 kwesti\u0119 w niepowa\u017caniu. Podobnie jak Baszar Asad – dla niego te 4 mln os\u00f3b w Idlib i okolicach to obywatele drugiej kategorii, wr\u00f3g niezas\u0142uguj\u0105cy na \u017cadn\u0105 pomoc, wzgl\u0119dnie karta przetargowa.<\/p>\n\n\n\n
Ale weto Rosji to w istocie okrutny akt. W poniedzia\u0142ek wygas\u0142o utrzymywane od 2014 r. porozumienie, na mocy kt\u00f3rego do Syrii przez jedno przej\u015bcie w Bab al-Hawa przewo\u017cono z Turcji \u017cywno\u015b\u0107, leki czy materia\u0142y budowlane. Zw\u0142aszcza ostatnio by\u0142o to na wag\u0119 z\u0142ota, bo akurat te obszary najbardziej dotkn\u0119\u0142o lutowe trz\u0119sienie ziemi. Wed\u0142ug oficjalnych danych na terenach kontrolowanych przez rebeliant\u00f3w zgin\u0119\u0142o ok. 4,5 tys. os\u00f3b, w prowincjach rz\u0105dowych, jak Aleppo czy Latakia, po\u0142ow\u0119 mniej. A skutki trz\u0119sienia by\u0142y niewyobra\u017calne; przesz\u0142o 5 mln ludzi straci\u0142o dach nad g\u0142ow\u0105, w ponad 120 miejscowo\u015bciach odnotowano znacz\u0105ce zniszczenia, z powierzchni ziemi znikn\u0119\u0142y domy, ale i ponad 400 szk\u00f3\u0142, elektrownie, szpitale i inne budynki u\u017cyteczno\u015bci publicznej. Uszkodzona tama w Afrin zala\u0142a okoliczne tereny, zmuszaj\u0105c setki ludzi do ucieczki. Uszkodzone lub zniszczone zosta\u0142y te\u017c wa\u017cne zabytki, w tym krzy\u017cacka twierdza w Krak de Chevaliers, cytadela w Aleppo czy minaret meczetu w Kobani. Na terenach kontrolowanych przez rebeliant\u00f3w wybuch\u0142a epidemia cholery. Niewyobra\u017calna skala cierpienia i strat, kt\u00f3re niespecjalnie przebija\u0142y si\u0119 na czo\u0142\u00f3wki gazet. Przej\u015bcie w Bab al-Hawa zamkni\u0119to na kilka dni, co utrudni\u0142o dost\u0119p do pomocy ludziom na miejscu (rz\u0105d w Damaszku pomaga\u0142 wy\u0142\u0105cznie w prowincjach, kt\u00f3re ma pod kontrol\u0105).<\/p>\n\n\n\n
Dlatego decyzja Rosji niesie potencjalnie katastrofalne skutki. Kryje si\u0119 za tym oczywi\u015bcie czysta polityka. Moskwa chcia\u0142a zmusi\u0107 Rad\u0119 Bezpiecze\u0144stwa do przed\u0142u\u017cenia porozumienia o sze\u015b\u0107 miesi\u0119cy, ale na to nie zgodzi\u0142y si\u0119 USA, Wielka Brytania i Francja. Sekretarz generalny ONZ Ant\u00f3nio Guterres chcia\u0142 przed\u0142u\u017cenia umowy o 12 miesi\u0119cy, a wobec sprzeciwu Rosji zaproponowa\u0142 kompromisowe dziewi\u0119\u0107. Rosja uzna\u0142a, \u017ce albo sze\u015b\u0107, albo nic. Do 13 sierpnia obowi\u0105zuj\u0105 tymczasowe gwarancje, pomoc nadal mo\u017ce dociera\u0107. Ale nie wygl\u0105da na to, \u017ceby Rosja ust\u0105pi\u0142a bez uzyskania jakiej\u015b korzy\u015bci. Dla niej to przecie\u017c tylko polityka.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Moskwa jest oskar\u017cana o \u201eakt skrajnego okrucie\u0144stwa\u201d. Kt\u00f3ry to ju\u017c raz?<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":6020,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[235,29,117,3],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6018"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6018"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6018\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6022,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6018\/revisions\/6022"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/media\/6020"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6018"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6018"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6018"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}