Chiny i Syria nie maj\u0105 wsp\u00f3lnych sentyment\u00f3w, nie \u0142\u0105cz\u0105 ich wi\u0119zy kulturowe ani historyczne, maj\u0105 jednak wsp\u00f3lne interesy. To wystarczy.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Baszar Asad przetrwa\u0142 wojn\u0119 w Syrii za cen\u0119 tysi\u0119cy istnie\u0144, exodusu milion\u00f3w Syryjczyk\u00f3w, ogromnych zniszcze\u0144, podzia\u0142\u00f3w, wzmocnienia rozmaitych organizacji terrorystycznych. Nie uda\u0142oby si\u0119, gdyby nie wsparcie re\u017cim\u00f3w w Rosji i Iranie, kt\u00f3re \u2013 rzecz jasna nie bezinteresownie \u2013 nie pozwoli\u0142y zmie\u015b\u0107 dyktatora. Przez lata niczym mury aleppijskiej cytadeli run\u0105\u0142 jednak misternie budowany wizerunek w\u0142adcy (dla pozoru prezydenta wybieranego w niby-demokratycznych wyborach). Lekarz okulista, z do\u015bwiadczeniem w brytyjskich szpitalach, z odpowiedni\u0105 \u017con\u0105 u boku, nowy cz\u0142owiek na nowe czasy, przetrwa\u0142 wojn\u0119, ale straci\u0142 kraj. Z jego szumnie zapowiadanych reform zosta\u0142o niewiele, a oznak\u0105 s\u0142abo\u015bci okaza\u0142o si\u0119 niedawne trz\u0119sienie ziemi. Do wielu uwi\u0119zionych ofiar nie dotar\u0142a na czas pomoc, bo w znacznej cz\u0119\u015bci zdewastowanych prowincji w\u0142adze w Damaszku nie maj\u0105 nic do powiedzenia. Idlib jest de facto<\/em> pa\u0144stwem w pa\u0144stwie czy – jak kto woli – piek\u0142em na ziemi (filii tej plac\u00f3wki mo\u017cna znale\u017a\u0107 wi\u0119cej w dzisiejszym \u015bwiecie).<\/p>\n\n\n\n Asad osta\u0142 si\u0119 wi\u0119c na stanowisku, ale jego k\u0142opoty nie min\u0119\u0142y. Izolacja dyplomatyczna trwaj\u0105ca ju\u017c ponad 12 lat i sankcje coraz bardziej mu ci\u0105\u017c\u0105. Jego obecno\u015b\u0107 na szczycie Ligi Pa\u0144stw Arabskich sugeruje, \u017ce przynajmniej swoi, cho\u0107 jeszcze do niedawna wspieraj\u0105cy opozycj\u0119, powoli mu wybaczaj\u0105, ale to wci\u0105\u017c za ma\u0142o. Rosja pogr\u0105\u017cona we w\u0142asnych problemach i wojnie nie jest w stanie wspiera\u0107 Asada jak dawniej, dlatego szuka nowych przyjaci\u00f3\u0142, najch\u0119tniej z pieni\u0119dzmi. Idealnym partnerem wydaj\u0105 si\u0119 Chiny, kt\u00f3rym w\u0105tpliwa reputacja tego czy innego dyktatora nie przeszkadza. Asad od Xi us\u0142ysza\u0142 wi\u0119c to, po co do niego pojecha\u0142: \u201eW obliczu niestabilnego i niepewnego otoczenia mi\u0119dzynarodowego Chiny s\u0105 sk\u0142onne kontynuowa\u0107 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Syri\u0105 w interesie przyjaznej wsp\u00f3\u0142pracy, ochrony mi\u0119dzynarodowej uczciwo\u015bci i sprawiedliwo\u015bci\u201d. Zw\u0142aszcza ostatnie s\u0142owa brzmi\u0105 co najmniej dwuznacznie.<\/p>\n\n\n\n Przyw\u00f3dcy Chin i Syrii og\u0142osili\u00a0utworzenie strategicznego partnerstwa. Pekin ma pom\u00f3c Damaszkowi w odbudowie zniszczonego kraju, dla Syrii to niebywa\u0142a okazja \u2013 wzmocnienie stosunk\u00f3w handlowych z jedn\u0105 z najwi\u0119kszych gospodarek \u015bwiata mo\u017ce przynie\u015b\u0107 same korzy\u015bci. Skorzystaj\u0105 tak\u017ce Chiny, kt\u00f3re rozpychaj\u0105 si\u0119 na Bliskim Wschodzie, pr\u00f3buj\u0105c w\u0142o\u017cy\u0107 stop\u0119 w drzwi w rejon latami zdominowany przez USA. P\u00f3\u0142 roku temu pomog\u0142y wynegocjowa\u0107 porozumienie mi\u0119dzy Arabi\u0105 Saudyjsk\u0105 a Iranem, aby zako\u0144czy\u0107 trwaj\u0105cy siedem lat roz\u0142am dyplomatyczny. \u015awiat dostrzeg\u0142, \u017ce sta\u0142y si\u0119 kolejnym graczem w regionie. Teraz, gdy wa\u017c\u0105 si\u0119 losy porozumienia mi\u0119dzy Saudami a USA i Izraelem, Chiny (ale i Rosja) b\u0119d\u0105 pr\u00f3bowa\u0142y temu przeszkodzi\u0107, a co najmniej utrudni\u0107. Asad daje Chinom kolejn\u0105 okazj\u0119 do zaistnienia na Bliskim Wschodzie, bo nie od dzi\u015b wiadomo, \u017ce nic tak nie \u0142\u0105czy jak wsp\u00f3lne interesy. Sentymenty tylko w kinie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Chiny i Syria nie maj\u0105 wsp\u00f3lnych sentyment\u00f3w, nie \u0142\u0105cz\u0105 ich wi\u0119zy kulturowe ani historyczne, maj\u0105 jednak wsp\u00f3lne interesy. To wystarczy.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":5980,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[40,282,3,115],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6056"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6056"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6056\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6060,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6056\/revisions\/6060"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/media\/5980"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6056"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6056"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6056"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}