Dzi\u015b w Izraelu odbywaj\u0105 si\u0119 przek\u0142adane ju\u017c dwukrotnie wybory lokalne.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
To jedna z najtrudniejszych elekcji w historii Izraela, cieniem k\u0142adzie si\u0119 na niej wojna w Gazie. Izraelczycy mieli g\u0142osowa\u0107 31 pa\u017adziernika, ale kilka tygodni wcze\u015bniej cz\u0142onkowie i sympatycy Hamasu napadli na kraj, spl\u0105drowali i spalili kibuce i bazy wojskowe, zabili ponad 1200 os\u00f3b, a 253 porwali. Termin okaza\u0142 si\u0119 nierealny ze wzgl\u0119du na ewakuacj\u0119 z po\u0142udnia ok. 100 tys. os\u00f3b i mniej wi\u0119cej tyle samo z miejscowo\u015bci na p\u00f3\u0142nocy, zagro\u017conych ostrza\u0142em Hezbollahu z Libanu. Optymistycznie za\u0142o\u017cono, \u017ce wybory uda si\u0119 zorganizowa\u0107 ostatniego dnia stycznia, ale i ten termin nie by\u0142 najszcz\u0119\u015bliwszy – ze wzgl\u0119du na mobilizacj\u0119 ponad 300 tys. rezerwist\u00f3w i wojn\u0119. Pad\u0142o na 27 lutego, ale sytuacja i tak jest daleka od idea\u0142u.<\/p>\n\n\n\n
Ponad 7 mln uprawnionych g\u0142osuje dzi\u015b w 570 lokalach na rady i burmistrz\u00f3w w ponad 190 miastach i miasteczkach, wybiera te\u017c cz\u0142onk\u00f3w 45 rad regionalnych. Ale nie ca\u0142y Izrael g\u0142osuje. Wybory nie odbywaj\u0105 si\u0119 w po\u0142udniowych i p\u00f3\u0142nocnych regionach – przesuni\u0119to je dopiero na 19 listopada. \u017bo\u0142nierze g\u0142osuj\u0105 w bazach, urny ustawiono nawet w Strefie Gazy, gdzie walcz\u0105 z Hamasem i innymi grupami zbrojnymi. \u015awi\u0119to demokracji przebiega w ponurym nastroju \u2013 z powodu wojny, niepewno\u015bci co do losu zak\u0142adnik\u00f3w i przesiedlenia znacznej cz\u0119\u015bci ludno\u015bci z zagro\u017conych teren\u00f3w, ale i fali wiosennych deszczy i burz. Frekwencja jest niska \u2013 do godz. 15 g\u0142os odda\u0142o zaledwie 26 proc. (6 pkt proc. mniej ni\u017c przy okazji poprzednich wybor\u00f3w).<\/p>\n\n\n\n
Wybory s\u0105 traktowane jako sonda\u017c poparcia dla Likudu. Liczenie wynik\u00f3w mo\u017ce potrwa\u0107 d\u0142u\u017cej ni\u017c zwykle ze wzgl\u0119du na kilkakrotnie wi\u0119cej tzw. podw\u00f3jnych kopert, czyli g\u0142os\u00f3w oddanych korespondencyjnie.<\/p>\n\n\n\n
Jest kilka ciekawych pojedynk\u00f3w. W Tel Awiwie o fotel burmistrza ubiega si\u0119 Orna Garbiwaj, pierwsza kobieta na stanowisku genera\u0142a (mjr gen.), przed laty ministra gospodarki i cz\u0142onkini Knesetu z ramienia partii Jaira Lapida Jesz Atid. By\u0142a te\u017c pierwsz\u0105 kobiet\u0105 w komisji spraw zagranicznych i obrony w Knesecie, zrezygnowa\u0142a z mandatu w sierpniu 2023, by ubiega\u0107 si\u0119 o stanowisko burmistrzyni. Mierzy si\u0119 z pe\u0142ni\u0105cym t\u0119 funkcj\u0119 od 1998 r. Ronem Chuldajem (Partia Pracy), by\u0142ym wojskowym, pilotem i genera\u0142em brygady. W Jerozolimie zwyci\u0119stwo w kieszeni ma Mosze Lion (Likud), by\u0142y szef kancelarii w rz\u0105dzie Netanjahu w latach 90., p\u00f3\u017aniej m.in. szef kolei. Burmistrzem Jerozolimy jest od 2018 r., ale nie ma silnego przeciwnika. W Hajfie stanowisko straci zapewne posiadaczka czarnego pasa w karate Einat Kalisch-Rotem (Partia Pracy), kt\u00f3ra od kilku lat mierzy si\u0119 z kryzysem w radzie miasta. Prawdopodobnie jej nast\u0119pc\u0105 b\u0119dzie Jona Jahav, kt\u00f3ry 15 lat by\u0142 burmistrzem Hajfy i straci\u0142 stanowisko na jej rzecz.<\/p>\n\n\n\n
W\u015br\u00f3d 801 kandydat\u00f3w na burmistrz\u00f3w s\u0105 tylko 83 kobiety. W ostatnich wyborach frekwencja w pierwszej turze wynios\u0142a 59,9 proc. Teraz mo\u017ce by\u0107 ni\u017csza. Druga tura odb\u0119dzie si\u0119 za dwa tygodnie i o fotele burmistrz\u00f3w kandydaci b\u0119d\u0105 mogli ubiega\u0107 si\u0119 tam, gdzie w pierwszej rundzie \u017caden z nich nie uzyska\u0142 wi\u0119cej ni\u017c 40 proc. poparcia. Czynne prawo wyborcze maj\u0105 obywatele powy\u017cej 17. roku \u017cycia.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Dzi\u015b w Izraelu odbywaj\u0105 si\u0119 przek\u0142adane ju\u017c dwukrotnie wybory lokalne.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":5393,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[5,225],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6341"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6341"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6341\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6346,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6341\/revisions\/6346"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/media\/5393"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6341"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6341"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6341"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}