Nie jest to wielkie zaskoczenie. Co prawda nominacja Jahja Sinwara formalnie go umacnia, ale niesie te\u017c szereg problem\u00f3w praktycznych.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Pi\u0119\u0107 dni temu w Teheranie, w przypisywanym Izraelowi ataku, zgin\u0105\u0142 dotychczasowy szef tej organizacji Ismail Hanije. Ale wp\u0142ywy Sinwara w Hamasie od dawna by\u0142y ogromne, wielu jego cz\u0142onk\u00f3w i zwolennik\u00f3w uznawa\u0142o go za \u201eprawdziwego\u201d przyw\u00f3dc\u0119, bo zaprawionego w boju. Owszem, Hanije mia\u0142 zas\u0142ugi, by\u0142 uwa\u017cany za prawowitego premiera Palestyny (Hamas nie uzna\u0142 obalenia go). W praktyce i spo\u0142ecznym odbiorze to dwie skrajne postacie: pan w garniturze kontra pan w mundurze, kt\u00f3ry 7 pa\u017adziernika rzuci\u0142 Izrael na kolana. Hanije bywa\u0142 na salonach (oczywi\u015bcie zaprzyja\u017anionych re\u017cim\u00f3w), uprawia\u0142 polityk\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Wyb\u00f3r Sinwara, cho\u0107 w pewnym sensie logiczny, w praktyce mo\u017ce okaza\u0107 si\u0119 trudny. To on trzyma teraz w r\u0119ku wszystkie klucze Hamasu: jest szefem politycznego skrzyd\u0142a organizacji, ale i filii w Strefie Gazy, po \u015bmierci Mohammeda Deifa zapewne odpowiada te\u017c za skrzyd\u0142o militarne w Gazie (Hamas nie potwierdzi\u0142 \u015bmierci Deifa ani nie wskaza\u0142 ewentualnego nast\u0119pcy). Jest wi\u0119c partnerem dla Izraela w ewentualnych rozmowach pokojowych, a przynajmniej do niego nale\u017cy ostatnie s\u0142owo. I o ile do Hanijego w ka\u017cdej chwili da\u0142o si\u0119 zadzwoni\u0107, o tyle z Sinwarem to niemo\u017cliwe. Zak\u0142adaj\u0105c, \u017ce nadal ukrywa si\u0119 w Gazie (by\u0142y pog\u0142oski, \u017ce uciek\u0142 tunelami do Egiptu), kontakt z nim zapewne jest utrudniony. G\u0142\u00f3wnym powodem, dlaczego Deif tak skutecznie umyka\u0142 izraelskim si\u0142om specjalnym, by\u0142o odci\u0119cie od jakichkolwiek kana\u0142\u00f3w komunikacyjnych. Mo\u017cna si\u0119 domy\u015bla\u0107, \u017ce Sinwar stosuje podobne zabezpieczenia.<\/p>\n\n\n\n
Bez w\u0105tpienia Deif i Sinwar znale\u017ali si\u0119 na celowniku Izraela po 7 pa\u017adziernika. Nie ma powodu, \u017ceby Izrael odst\u0105pi\u0142 od pr\u00f3by zabicia nowego przyw\u00f3dcy, co jednocze\u015bnie stawia pod znakiem zapytania jakiekolwiek rozwi\u0105zania dyplomatyczne – jednym z warunk\u00f3w musia\u0142yby by\u0107 gwarancje dla Sinwara. W tym sensie decyzja Hamasu zwi\u0105zuje Izraelowi r\u0119ce (Netanjahu trudno b\u0119dzie si\u0119 zgodzi\u0107 na porozumienie, w ramach kt\u00f3rego Sinwar m\u00f3g\u0142by utrzyma\u0107 w\u0142adz\u0119 w Gazie albo j\u0105 opu\u015bci\u0107).<\/p>\n\n\n\n
To komplikuje wszelkie pr\u00f3by osi\u0105gni\u0119cia (w tej chwili do\u015b\u0107 iluzorycznego) porozumienia zar\u00f3wno Hamasowi, jak i Izraelowi. Ale wojna trwa i w jej logice mie\u015bci si\u0119 to, \u017ce Izrael b\u0119dzie szuka\u0142 sposobu, \u017ceby zabi\u0107 Sinwara. Je\u015bli tak si\u0119 stanie i Netanjahu uzna, \u017ce nast\u0105pi\u0142o to we w\u0142a\u015bciwym czasie, by\u0107 mo\u017ce sta\u0142oby si\u0119 pretekstem do zako\u0144czenia wojny i og\u0142oszenia \u201etotalnego zwyci\u0119stwa\u201d, obiecywanego Izraelczykom od pierwszych dni. Problem w tym, \u017ce wojna trwa ju\u017c dziesi\u0119\u0107 miesi\u0119cy i na razie ko\u0144ca nie wida\u0107. Prawdopodobnie co najmniej do wybor\u00f3w prezydenckich w USA to si\u0119 nie zmieni.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Nie jest to wielkie zaskoczenie. Co prawda nominacja Jahja Sinwara formalnie go umacnia, ale niesie te\u017c szereg problem\u00f3w praktycznych.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":6602,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[38,298,296],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6600"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6600"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6600\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6605,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6600\/revisions\/6605"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/media\/6602"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6600"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6600"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/zagner\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6600"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}