Skąd pochodzą nietoperze?

Pagonowiec gambijski, rodzina rudawkowatych, Yangochiroptera. CJ Sharp, Gambia. Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0

Ewolucja nietoperzy długo pozostawała zagadką. Nieliczne skamieniałości delikatnych, lekkich, latających zwierząt i umożliwiane przez lot łatwe rozprzestrzenianie się utrudniały wyciągnięcie decydujących wniosków.

Najstarsze skamieniałości nietoperzy (Chiroptera, z greki dosłownie „rękoskrzydłe”) pochodzą sprzed 52-56 mln lat, czyli z wczesnego eocenu. Znajdywano je w Azji, Europie, Australii i Ameryce Północnej. Bazując na skamieniałościach, pochodzenie nietoperzy lokowano w Ameryce Północnej. Badania biogeograficzne wskazywały jednak na Afrykę. Kolejne prace o jeszcze innej metodologii, opartej na badaniach dzisiejszych przedstawicieli rzędu, szukały jego początków w Azji.

Nowych wniosków dostarczyło badanie opublikowane w Nature przez 137 autorów z 64 państw w obrębie tak zwanego konsorcjum Bat1K. Badacze z całego świata zebrali nie tylko siły, ale również próbki DNA przedstawicieli wszystkich 21 obecnych rodzin nietoperzy, jak i skamieniałości kladów wymarłych, w tym czterdzieści cztery przedczwartorzędowe skamieniałości nietoperzy. W analizie uwzględnili w sumie 103 gatunki, choć w bazie danych zamieścili 65 z nich, analizując 699 cech.

Z jednej strony jest to bardzo dużo (macierz danych, czyli po prostu porządkująca je tabela, musiała liczyć 45 435 komórek). Z drugiej nietoperze to drugi najliczniejszy po gryzoniach rząd ssaków, obejmujący półtora tysiąca gatunków: duże owocożerne rudawkowate, niewielkie nietoperze zapylające kwiaty, krwiożercze wampiry, rozmaite mroczki, podkowce, upiory, liścionosy i setki gatunków znanych wyłącznie chiropterologom.

Długo by opisywać skomplikowaną metodologię takich badań. Wyniki były jednak zaskakujące.

Papuaśnik czarnawy, rodzina upiorowatych, Yinpterochiroptera. Wikimedia Commons, w domenie publicznej

Oto nietoperze pojawiły się nie w żadnym z trzech podejrzewanych kontynentów, ale w Europie. Ich wspólny przodek żył na południu Europy w późnym paleocenie. Stamtąd rozprzestrzeniły się na południe, do Afryki, z której kolejne niezależne fale migracji docierały na kontynenty Ameryki Północnej, Azji i Australii.

Kluczowe umiejętności lotu i echolokacji pojawiły się bardzo wcześnie w ich ewolucji, znacznie przed podziałem na główne grupy. Dwa największe podrzędy, zwane Yinpterochiroptera i Yangochiroptera bądź po polsku znacznie bardziej przyziemnie rudawkokształtnymi i mroczkokształtnymi, wyodrębniły się odpowiednio 57 milionów lat temu i nieco później w paleoceńsko-eoceńskim optimum termicznym, kiedy klimat był najcieplejszy. Nowe badanie potwierdziło zasadność ich wyróżniania. Posiadłszy jako jedyne ssaki umiejętność aktywnego lotu (lotokoty, niektóre wiewiórkowate czy lotopałanki jedynie szybują), szybko opanowały nowe terytoria, w tym także odległe oceaniczne wyspy, na których niekiedy należą do jedynych rodzimych ssaków.

Dziś wiele gatunków zamieszkuje tropikalne dżungle Afryki i Azji Południowo-Wschodniej. W Europie, zwłaszcza Północnej czy Środkowej, żyje ich znacznie mniej. Aż dziw, że właśnie w Europie znajduje się ich kolebka.

Marcin Nowak

Bibliografia

Reklama