The Beat Boys
Nadrabiam ostatnio alternatywną wizję podboju kosmosu w serialu For All Mankind i wygląda to trochę jak wydłużone w nieskończoność późne lata 60. Z duetem The Lemon Twigs, też nigdy do końca nie wyjdziemy z lat 60. Niby wiemy to już od jakiegoś czasu, ale nowy album Look for Your Mind! potwierdza zjawisko z całą stanowczością. Jesteśmy tu dokładnie w drugiej połowie lat 60., a bracia D’Addario bawią się w grupę rekonstrukcyjną dwóch zespołów naraz. Włączcie Bring You Down: czy to nie są połączone składy The Beach Boys i The Beatles? Beat Beatlesów i chórkowe poszerzenia harmonii rodem z utworów Briana Wilsona. Ślady rock’n’rolla w powietrzu, a przy tym atmosfera pierwszych studyjnych eksperymentów ówczesnych formacji pop. Tu rekonstrukcję słychać najpełniej, co oczywiście niektórych zachwyci, a innych rozjuszy. Mnie zachwyca i zastanawia jednocześnie – to jest ten specyficzny moment w muzyce, kiedy trudno się zorientować, czy ciarki muzycznego wzruszenia nie przechodzą w lekkie ciary żenady. Choć wszystko oczywiście jest tu jak najbardziej na miejscu i dalej uważam się za gorącego zwolennika The Lemon Twigs, bo przecież na co innego miałbym czekać?
Zestaw skrojony jest jak zwykle błyskotliwie. I niczym w latach 60. dostajemy w nim prawie same potencjalne single. Jest tu też – żeby oddać sprawiedliwość braciom – znacznie więcej niż tylko The Beach Boys i The Beatles. W Nothin’ But You słyszę zalążki dojrzałej estetyki The Who. A najbardziej ujmują mnie rzadko dziś słyszane (wyróżnia się Tame Impala, też formacja o nieco rekonstrukcyjnym brzmieniu) efekty flangera na całości nagrania. Tutaj jednym z prekursorów był oczywiście zespół Lennona i McCartneya ze słynnym efektem flangera uzyskanym za pomocą ręcznej manipulacji taśmą w studiu przy okazji Tomorrow Never Knows. Później rzecz pojawiała się w znacznie agresywniejszej postaci w Bold As Love Hendrixa. A w formacie najbardziej mnie interesującym, wprowadzającym psychodeliczne zaburzenie do rockowych nagrań mainstreamu lat 60. – w Itchycoo Park grupy Small Faces. Jeszcze jednego wielkiego zespołu tamtych czasów, który jednak wtedy nie przebił się w USA jak The Beatles. Dziś dla Amerykanów z The Lemon Twigs (pod tym względem polecam utwór Fire and Gold) wydają się jednym z najważniejszych punktów odniesienia, więc straty zostały nadrobione.
Ten flanger to efekt, który nazywano w pewnym momencie „pływającym dźwiękiem” (bo jego zastosowania – choćby u Toni Fisher – sięgają lat 50.). Ale w latach 60. opisywano jako jet plane effect. Bo w całej modulacji, którą wnosi, drżeniu, „pływaniu” dźwięku jest coś z przelatującego nad głową odrzutowca. To jeden z tych momentów, kiedy efekt dźwiękowy oddawał więc ducha czasów – rozwój technologii lotniczej, później kosmicznej. W tym sensie jest to muzyka For All Mankind. Czasy przyszłości zamknięte w przeszłości i odtwarzane w czasach względnej ciszy, rozwoju niesłyszalnych technologii internetowych, drogowych elektryków i hybryd, którym trzeba dodawać sztucznie dźwięk, żeby nie zaskoczyć przechodniów.
THE LEMON TWIGS Look for Your Mind!, Captured Tracks 2026
PREMIERY PŁYTOWE TYGODNIA
5.05 Alabaster DePlume Dear Children of Our Children, I Knew: Epilogue, International Anthem
5.05 starsplanesandcircles The Shadow Within
6.05 Rosa Brunello We Are Surging Waters
7.05 1000 Rabbits Are We Friends Yet?, Young
7.05 HWXXNG K-Core, Chinabot
7.05 Mandhira de Saram / Steve Beresford / John Edwards Felix, Fundacja Słuchaj
7.05 Voice Act feat. Jim Black Bee Space, Fundacja Słuchaj
8.05 Action Bronson Planet Frog, Baklava Industries
8.05 أحمد [Ahmed] Play Monk, OTORoku
8.05 Aldous Harding Train on the Island, 4AD
8.05 Basement Wired, Run For Cover
8.05 Bill Wells Dreams ’24 / ’25, Karaoke Kalk
8.05 Black Veil Brides Vindicate, Spinefarm
8.05 Broken Social Scene Remember the Humans, Arts & Crafts
8.05 Chris Potter Alive With Ghosts Today, Edition
8.05 Cola Cost of Living Adjustment, Fire Talk
8.05 Croz Boyce Croz Boyce, Domino
8.05 Dumama Towards an Expanse, Soundway
8.05 Elifantree Florescence, Eclipse
8.05 Fire-Tools Lavender Networks, Warp
8.05 Franck Vigroux Sonnailles, Raster
8.05 Jonny Greenwood, Shye Ben Tzur, and the Rajasthan Express Ranjha, World Circuit
8.05 Josh Groban Cinematic, Reprise / Parlophone
8.05 Koyo Barely Here, Pure Noise
8.05 Laurie Anderson with Sex Mob Let X=X, Nonesuch
8.05 Linda Perry Let It Die Here, Kill Rock Stars
8.05 Little Simz Sugar Girl
8.05 Loraine James Detached From the Rest of You, Hyperdub
8.05 Lucky Break Made It!, Fire
8.05 Lykke Li Afterparty
8.05 Lyrre Nothing Is Promised
8.05 Młody Matoł gehtroundintheseason, Skwer
8.05 Momen Sympathetic Resonan, TAR / MM / UOH
8.05 Namasenda Limbo, YEAR0001
8.05 Neil Diamond Wild at Heart, Capitol
8.05 Olof Dreijer Loud Bloom, Dirty Hit
8.05 Rzekomo The Grey Zone of Talk, So-Called Records
8.05 The Flatliners Cold World, Equal Vision
8.05 The Haunted Youth Boys Cry Too, PIAS
8.05 The Lemon Twigs Look For Your Mind!, Captured Tracks
8.05 Tygepaw Together You Gather All Power Applied Worldwide, Tresor
8.05 Vladislav Delay Quintet vd5, We Jazz
8.05 Zsela, Daniel Aged & Taul Katz 4 Dreams, Latency EP
Komentarze
Big beat. Ale za to niedziela będzie dla nas – brzmiał refren big beatowej ery. Teraz era jest tylko beatowa.
Czasami się poważnie zastanawiam po co nagrywa się takie płyty, gdzie tak naprawdę jest zero oryginalności i własnego pomysłu. Zresztą sama recenzja to niejako potwierdza, bo skupia się w większości na odniesieniach do zespołów i trendów sprzed 60 lat i odnoszę wrażenie, że poza tymi odniesieniami nie ma za bardzo o czym mówić. Oczywiście jeśli kapela chce tak grać, to spoko, ale zachwytów nad tym nie rozumiem. Podobnie mam (mimo wielkiej miłości do macierzystego zespołu) z Dukes of Stratosphear.
Słowa Kozy z sesji nagraniowej omawianej tu 24 kwietnia – Jak smakował suchy chleb po trzeciej dobie – poruszają zagadnienie relacji rzadkości, istotnej kategorii i ekonomicznej i po prostu życiowej. Wzmożona radość z niedzieli w latach 60. ma podobny wydźwięk.